Spotkanie

Szaleństwo, druga pasta wrzucona dzisiaj.
Skończona dosłownie chwilę temu.
~Enjoy 

Czy jest coś co zawsze chciałeś zrobić, lecz boisz się podjąć ryzyka?

Zawsze chciałeś się na kimś zemścić ? Odpłacić się za zło ?

Nie martw się, jestem tu żeby Ci pomóc.

Czy zastanawiałeś się jak to jest spotkać siebie samego?

Oczywiście siebie z rzeczywistości równoległej, tam rzeczy które w tym świecie wydają się niemoralne tam są na porządku dziennym.

Wydaje Ci się że to jedna wielka bzdura?

Wystarczy determinacja i odrobina zaufania a pomogę Ci się zemścić.

Przejścia do innych rzeczywistości znajdują się w wielu miejscach, zaznaczonych na mapach które istniały kiedyś a potem zaginęły bez śladu.

Czasem ludzie przypadkiem znajdują przejścia, wpadają do środka i nie umieją wrócić. Właśnie tak dochodzi do zaginięć bez specjalnej przyczyny i wyjaśnienia.

Na szczęście nie musisz szukać takiego przejścia, gdyż istnieją one w jeziorach, lecz żeby skorzystać z przejścia jezioro musi spełniać kilka warunków.

Musi być głębokie i rozległe, tak żeby cała tarcza księżyca odbijała się w wodzie.

Kiedy zdecydujesz się przejść na drugą stronę kierowany chęcią zemsty, wybierz bezchmurną ciepłą noc (chyba że chcesz przez przypadek umrzeć na hipotermię z powodu zimnej wody), wejdź do wody i upewnij się że księżyc odbija się w wodzie .

Teraz najtrudniejsza część, zanurkuj i odszukaj dno, powinno być gładkie jak kawałek szkła.

Jeśli nie jest, nie dostaniesz się na drugą stronę i przy próbie przejścia zwyczajnie utoniesz.

Użyj całej swojej siły żeby popchnąć dno, zupełnie jakbyś chciał je zbić.

W pewnym momencie kiedy zacznie Ci brakować tchu, poczujesz jakbyś spadał. Zamknij wtedy oczy i NIE OTWIERAJ ICH pod żadnym pozorem. Nikt nie chciałby zobaczyć co mija podczas tego spadku.

Nagle znowu znalazłeś się w jeziorze. Gratuluję jesteś po drugiej stornie.

Wyjdź z wody i skieruj się do lasu dokładnie trzecią drogą po twojej lewej stronie, nie chciałbyś wybrać złej drogi i zobaczyć co jest na jej końcu.

Po około pół godzinnym marszu dojdziesz do ściętego drzewa, ktoś będzie tam na ciebie czekał.  Zapamiętaj jedno, nie patrz mu w oczy, znam kilku którzy spojrzeli a potem ten człowiek nie dawał im spać w nocy.

Mężczyzna zaprowadzi cię na kolejne rozstaje dróg. Teraz sam musisz dokonać wyboru, którą ścieżką chcesz iść.

Ostrzegę Cię że na końcu każdej z nich czeka na ciebie próba, zakładając że wybrałeś środkową bo większość ją wybiera, na końcu znajdziesz skrzynkę i nóż.

Musisz ją otworzyć w środku będzie nadal bijące ludzkie serce.

Chyba wiesz co masz zrobić z tym sercem przy użyciu noża? Musisz sprawić żeby przestało bić. Kiedy to zrobisz, pojawi się ścieżka.

Po minięciu zielonych zarośli zobaczysz miasto, łudząco podobne do tego w którym mieszkasz.

Nie daj się zwieść i nie odpowiadaj na zaczepki ludzi z ulicy. Nie często odwiedza ich ktoś z „dwójki” tak właśnie mówią na twój świat.

Musisz odnaleźć dom podobny do swojego własnego, gdyż jak już mówiłem ten świat nie różni się za bardzo wyglądem od twojego.

Wejdź do środka i zejdź schodami w dół, na ich końcu zobaczysz drzwi. Zapukaj 3 razy, nie mniej i nie więcej.

Ktoś odsunie zasuwkę w drzwiach i usłyszysz jedynie słowo „hasło”.

„Jestem nowy” odpowiedz patrząc w oczy rozmówcy po drugiej stronie.

„Znajdź hasło” usłyszysz i zapali się światło.

Ściany będą pokryte bazgraniną, pojedynczymi słowami i całymi zdaniami. Twój czas się rozpoczął, masz godzinę, jeśli Ci się nie uda możesz już nigdy nie zobaczyć swojego świata.

Będę łaskawy i podpowiem Ci że hasło jako jedyne zostało zapisane krwią, w miejscu do którego nikt nie zagląda.

„Śmierć kosztuje więcej niż życie”, dziwne, ale to właśnie powinieneś powtórzyć patrząc w oczy mężczyźnie za drzwiami.

Wpuści Cię do środka i bez słowa zostawi pod jednymi z drzwi .

Wejdź do środka i po prostu spójrz sobie samemu w oczy .

Szokujący widok, prawda?

Teraz możesz poprosić o to, przez co przeszedłeś tą drogę aż tutaj .

„Śmierć” wystarczy jedno słowo.

On a może Ty ? Dokładnie wie o kogo chodzi, po prostu wyjdzie bez słowa zostawiając Cię tam.

Okazuje się że pokój jest zamknięty, musisz zaczekać. Minie sporo czasu zanim wróci, dzień zleje się z nocą, nie będziesz rozróżniał dnia ani godziny, stanie w drzwiach i powie:

„Zrobiłem to o co prosiłeś, czas na zapłatę”

„Jaką?” zwątpisz na chwilę

„Oddaj mi 20 lat twojego życia to było ciężkie zlecenie”

Na początku nie rozumiesz jak można oddać 20 lat życia. To proste, przewidziano dla was 60 lat życia, mieliście umrzeć w tym samym dniu.

Oddając mu 20 lat życia, zginiesz po tym jak skończysz 40 lat.

Czy było warto?

Zależy jak bardzo chciałeś zemsty i czyjeś śmierci?

Jedni żałują do ostatniego dnia życia wyprawy tutaj, inni zaczynają nowe lepsze życie bez osoby która je psuła.

Żeby wrócić wystarczy zasnąć a obudzisz się we własnym, prawdziwym łóżku.

Dobrze wykorzystaj czas jaki Ci został.

Kazdy tak ma

Kolejna pasta, całkiem krótka, ale za to jaka życiowa :D
Dzisiaj też jeszcze coś napisze i pewnie dodam.
Ciekawa jestem czy ktoś to czyta, muszę się gdzieś zareklamować .
~Enjoy 

Czy tobie też czasem wydaje się że kiedy stoisz pod prysznicem i zamykasz oczy żeby umyć głowę, ktoś wchodzi do łazienki a ty nie słyszysz tego przez szum wody.

Przychodzi żeby Cię zabić.

Często wyobrażam sobie coś takiego.

Może to być na przykład seryjny morderca który po drodze zabił całą moją rodzinę a ja zostałem na koniec, albo coś nie z tego świata, coś co teoretycznie nie istnieje. Moja wyobraźnia jest nieograniczona, dodatkowo podkręcona niezliczoną ilością past jakie przeczytałem.

Dzisiaj nie było inaczej, po prostu stałem z zamkniętymi oczami i czekałem aż piana sama spłynie. Coś jednak było nie tak, jakiś lęk przed tym co mogę zobaczyć od dawna nadal tkwił gdzieś głęboko zakorzeniony w mojej głowie.

Nagle poczułem że się duszę, musiałem natychmiast otworzyć oczy które zalazła mi piana. Nasza łazienka była ogromna, nerwowo rozejrzałem się co skutecznie utrudniało mi pieczenie oczu. Szybko wyskoczyłem z wanny i podbiegłem do umywalki żeby obmyć twarz. Kiedy skończyłem podniosłem głowę i zobaczyłem jego odbicie w lustrze. Wiedziałem że mój koszmar zaraz się spełni. Ostatnią rzeczą jaką widziałem był jego okropny uśmiech i szybki ruch nożem.

Pietro "A"

Pierwsza pasta na blogu
~Enjoy 

Każdy z was mieszkający w większym mieście na pewno widział wysokie 16-sto piętrowe wieżowce.

Mieszkam właśnie w jednym z takich wieżowców na 13-stym piętrze. Codziennie pokonuję windą kilka razy drogę z parteru na 13-ste piętro po drodze zawsze mijając piętro oznaczone literą „A”. Nigdy nie zastanawiałem się co może znajdować się na tym piętrze, matka czasami jeździła tam żeby poszukać czegoś w pomieszczeniu należącym do nas.

Któregoś dnia matka poprosiła żebym to ja pojechał na piętro „A” i przyniósł jedną z jej walizek, ponieważ ma wyjazd służbowy.

Dokładnie wytłumaczyła mi które to pomieszczenie i dała mi klucze. Chcąc nie chcąc wsiadłem do windy i zjechałem tam.

Trochę mnie rozczarowało, od zawsze wyobrażałem je sobie inaczej, jako jakieś tajemnicze i nawiedzone piętro. Tymczasem ono po prostu wyglądało jak każde inne piętro w tym bloku jedynie każde drzwi były inne. Nie było też specjalnie dobrze oświetlone co nadawało mu lekko obskurny wygląd.

Bez trudu znalazłem nasze pomieszczenie które znajdowało się blisko ciemnej klatki schodowej, drzwi na nią były uchylone więc z ciekawości zajrzałem, wydawało się że z dołu schodów dochodzi nikłe światło.

Może ktoś na niższym piętrze zapomniał je wyłączyć ?

Szybko zabrałem to o co prosiła matka i wróciłem do domu.

Leżąc wieczorem w łóżku zastanawiałem się kto zapomniał wyłączyć światła na klatce schodowej i czego tam szukał. Nagle moje serce zabiło szybciej, przecież ta klatka nie mogła schodzić głębiej niż jedno piętro, przecież piętro „A” znajduje się tuż nad parterem a klatka schodowa wydawała się ciągnąć głęboko w dół.

Dzisiaj matka wyjeżdża na weekend, na dzisiaj też zaplanowałem sprawdzenie tej klatki schodowej. Specjalnie wybrałem dzień kiedy nikogo nie będzie w domu i jak planowałem będę bez zbędnych pytań mógł zniknąć na godzinkę czy dwie, chociaż wydawało mi się że nie będę potrzebował aż tyle czasu.

Zabrałem ze sobą tylko mój scyzoryk i naładowałem telefon do pełna.

Czułem się jak odkrywca który stoi o krok od odkrycia nowej cywilizacji pozaziemskiej, chodź z drugiej strony przygotowywałem się na rozczarowanie bo zdrowy rozsądek podpowiadał że te schody zaraz kończą się na parterze.

Zamknąłem mieszkanie na klucz i wsiadłem do windy.

Wysiadłem na piętrze „A” nie spodziewałem się tu nikogo spotkać o tej porze bo ludzie właśnie wracali z pracy albo jedli późne obiady.

Od razu skierowałem się na koniec korytarza po lewej stronie od windy, od razu rozpoznałem drzwi od naszego pomieszczenia które widziałem zaledwie kilka dni temu, tuż obok nich były drzwi na klatkę schodową. Były lekko przymknięte otworzyłem je cicho jakby bojąc się że ktoś mnie usłyszy. Światło wydawało się teraz delikatnie mrugać.

Zacząłem schodzić po schodach nadal zachowując prawie idealną ciszę.

Po jakichś 5 minutach schodzenia w dół, zorientowałem się że coś jest nie tak , przecież te pieprzone schody powinny się skończyć a ja powinienem być już w windzie w drodze do domu żeby obejrzeć jakiś głupi film w telewizji.

Zdałem sobie sprawę że muszę być już pod powierzchnią ziemi kiedy nieoczekiwanie schody się skończyły. Teraz przede mną rozciągał się korytarz, oświetlony słabymi żarówkami w metalowych obudowach.

Nie wydawał się długi, wręcz wyjątkowo krótki zakończony parą metalowych drzwi. Postanowiłem sprawdzić czy są otwarte jeśli będą zamknięte obiecuję sobie że wrócę do domu i zapomnę o tej sprawie.

Od zawsze byłem cholernie ciekawskim dzieckiem, więc kiedy tylko drzwi okazały się otwarte bez wahania przestąpiłem próg.

Pierwsze co mnie uderzyło to cholerny smród, Boże czy coś tu zdechło ?

Stałem w kompletnej ciemności musiałem odczekać chwilę aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności i zaczną odróżniać chociażby podstawowe kształty.

Wtedy przypomniałem sobie że mam przecież telefon i mogę użyć go jako latarki.

Wyciągnąłem go powoli i obróciłem się wokół własnej osi rozglądając się po pomieszczeniu do jakiego trafiłem, były tu 3 pary drzwi.

Nagle wydawało mi się że usłyszałem kroki a zaraz potem szarpnięcie klamki przy drzwiach którymi właśnie wszedłem, rzuciłem się biegiem do pierwszych drzwi na lewo, całe szczęście były otwarte i po omacku czołgając się po podłodze i starając się niczego  nie potrącić ukryłem się za jakimś regałem.

Kroki rozległy się znacznie głośniej, jakby ktoś właśnie przeszedł obok pokoju w którym się ukryłem. Cholera przecież musiał mnie słyszeć. Czekałem aż wejdzie tu jakiś psychopatyczny morderca i mnie zabije albo że zaraz obudzę się w moim łóżku.

Nic takiego się nie stało

Zapadła grobowa cisza.

Czy ten ktoś wyszedł ? Czy może ten jest tam dalej i czeka aż wyjdę?

Nie mogłem tam siedzieć w nieskończoność.

Delikatnie wyciągnąłem telefon z kieszeni, oświetliłem pomieszczenie i od razu tego pożałowałem.

Znalazłem się w pokoju który był jakiś magazynem,  na półkach w przeźroczystych słoikach pływały ludzkie organy a nawet części ciała, zebrało mi się na wymioty.

Chciałem stamtąd jak najszybciej wyjść, podszedłem do drzwi i nasłuchiwałem, nic tylko ta cholerna cisza.

Uchyliłem drzwi z sercem bijącym tak mocno jakby zaraz miało wyskoczyć z mojej klatki piersiowej.

Doczołgałem się do wyjścia bo nie byłem w stanie stanąć na nogi .

Drzwi okazały się zamknięte, czyli ktoś musiał tu wejść i je zamknąć. Postawiłem sobie za cel odnalezienie kluczy, muszą być przecież w którymś z pozostałych dwóch pomieszczeń, bo nie mam zamiaru wracać do tego cholernego magazynu .

Spod jednych drzwi widać było wąski pasek światła prześwitujący nad progiem. Po chwili usłyszałem jak ktoś nuci sobie jakąś piosenkę a potem dźwięk który przypominał ostrzenie noża.

Jakim cudem nadal nie odkrył że tu jestem ?

Cień kogoś kto znajdował się w pomieszczeniu cały czas się poruszał.

Na chwilę znowu zapadła cisza, a potem jakby coś rozlało się na podłogę i wciąż kapało.

Wreszcie stanąłem na własnych nogach, podszedłem do ostatnich drzwi, na szczęście okazały się otwarte.

Stały tutaj po prostu lodówki, zwykłe zwyczajne lodówki oraz mały stolik i krzesło.

Nad krzesłem wisiało pudełko z kluczami, bingo !

Nie zastanawiając się długo zgarnąłem wszystkie które tam wisiały, przecież jakiś musiał pasować. Każdy, nawet psychopatyczny morderca musi mieć klucz zapasowy do swojego magazynu z trofeami.

Chciałem zajrzeć do tych lodówek, ale spodziewałem się że ten ktoś nie trzyma tam piwa czy mrożonej pizzy.

Szybko, nadal zachowując ciszę podszedłem do drzwi wyjściowych.

Sprawdzałem po kolei każdy klucz, ktoś w pomieszczeniu obok nadal nucił jedną piosenkę i co jakiś czas słychać było stukot metalowych narzędzi

Ręce ze stresu trzęsły mi się i nie mogłem tego opanować. Klucze z hukiem wylądowały na podłodze.

Ktoś za drzwiami przerwał nucenie piosenki i przeklnął głośno.

Wsunąłem właściwy klucz do zamka w momencie kiedy drzwi uchyliły się i zobaczyłem mężczyznę w fartuchu obficie poplamionym krwią i skalpelem w ręce

Nie czekając z krzykiem uciekłem zatrzaskując za sobą drzwi. Przeskakiwałem po kilka stopni na raz, kiedy tylko dotarłem na wysokość pierwszego piętra wybiegłem przed klatkę mając nadzieję że ten facet nie zapamiętał jak wyglądałem.

Kiedy tylko mój telefon złapał zasięg zadzwoniłem na policję.

Przyjechali po 10 minutach które wydawały się wiecznością.

Tydzień po moim wypadzie na piętro „A” można było przeczytać w gazetach o odnalezieniu nielegalnego miejsca w którym dwóch lekarzy zwolnionych z miejscowego szpitala przeprowadzało nielegalne pobieranie organów od sierot z domu dziecka które nie miały szans na adopcję , dzieci oddawane były w zamian za 40 % z zysku ze sprzedaży organów.

Pomieszczenie które wybrali na swoją kryjówkę okazało się częścią zburzonego po wojnie bunkru w którym znajdowały się składy broni, na pozostałościach tych bunkrów stało moje osiedle .

Obecnie jestem pod opieką psychologa i musiałem przeprowadzić się z matką do domu jednorodzinnego za miastem.